همه چیز در مورد فارسیان

روستای فارسیان | شهریور ۱۴۰۳

شهریور ماه جوز شاندن

گلستان / گالیکش / روستای فارسیان / شهریور، ماه جوز شاندن

درخت جوز یا همان گردو از جمله درختانی هست که در فارسیان و روستاهای اطراف به وفور می توان دید. اهمیت درخت جوز بقدری زیاد هست که احساس کردم نیاز به یک پست مخصوص دارد.

جوز پیربخشی

اهیمت غذایی جوز باعث شده روستاییان اقدام به کاشت نهال آن کنند. در روستای ما فارسیان به جرات می توان گفت هیچ خانواده ای نیست که از خودش درخت جوز نداشته باشد ، یا در حیاط خانه ها و یا در زمین های کشاورزی .

شهریور که از راه می رسد ، مردم روستا آماده ی برداشت جوز می شوند. اگر پوست سبز جوز ترک خورده باشد نشانه رسیده شدن جوزها است . برای چیدن جوز احتیاج به چوبی بلند است که جوزشان آن را با خود بالای درخت برده و با ضرباتی که به شاخه های گردو می زند ، باعث ریختن جوز ها می شود. جوز شان باید شخصی ماهر و با دل و جرات باشد و از ارتفاع نترسد و در اصلاح محلی فارسیان " درخت باز " باشد.

از آنجایی که جوز شاندن کاری بسیار خطر ناک بوده و هر لحظه خطر سقوط از ارتفاع دارد ، و حوزشان با جان خودش بازی می کند، پس از جمع آوری جوز های شانده شده میزان سهم جوزشان نصف گردوهای جمع آوری شده می باشد. نگهداری از درخت جوز همانند سایر درختان میوه اهمیت دارد اما در فارسیان کسی از درختان جوز نگهداری نمی کند ، سمی به آنها نمی زند ، در فصل هرس ، شاخه های خشک آن ها را هرس نمی کنند و ...

از آنجایی که قیمت جوز بالاست متاسفانه برخی از آدم ها دست کج اقدام به دزدیدن محصول جوز بقیه می کنند که البته این افراد از خود روستا نیستند. بر همین اساس اهالی فارسیان گاهی از ترس دزدها قبل از رسیده شدن کامل جوزها اقدام به برداشت جوزهای خارج از روستا می کنند.

جوز پیر بخشی از جمله درختانی هست که ثبت آثار ملی شده و مورد احترام اهالی روستای فارسیان می باشد. ابهت و بزرگی این جوز بقدری زیاد است که چشم هر بیننده ای را خیره می کند. در چند سال گذشته متاسفانه قبل از ملی اعلام شدن این جوز یکی از شاخه های تنومند و بزرگ آن توسط شخصی بریده شد که باعث جریحه دار شدن اهالی گردید.

در گذشته مردم روستا در پای این جوز جمع می شدند و اقدام به پختن آش می کردند . مردم شاد بودند و روز خوشی را در کنار جوز سپری می کردند

از بار بشکسته بود

گلستان / گالیکش / روستای فارسیان / مرداد و شهریور ماههای وفور نعمت

با شروع نیمه دوم مرداد ماه میوه های تابستانه روستای ما فارسیان به مرور رسیده شده و زمان چیدن آنها فرا می رسد. آلوچه های جنگلی ، گلابی ، انبروت ، گوجه ریز فارسیان ، آلو سیاه فارسیان و ... از جمله میوه هایی هستند که می توان از 15 مرداد به بعد در روستیا فارسیان ویا جنگل های اطراف به وفور پیدا کرد.

امسال در زمان رسیدن انبروت ها فارسیان بودم. بقدری انبروت ها پر بار بودند که به قول فارسیانی ها از بار بشکسته بودند. گاهی اصطلاح چله اش از بار بشکست هبود هم بکار می برند. چله در واقع همون سرشاخه های درخت رو می گن. این وضعیت برای درختان گلابی و آلو سیاه هم صدق می کنه. مردم فارسیان برای اینکه شاخه های درختان میوه از پر باری و وزن میوه ها نشکنه زیر هر شاخه یک دوچلانه ( چلانه ) chelaneh می زنند. دو چلانه شاخه ای بلند از درختی غیر مثمر است که یک سمت آن به صورت عدد 7 ( هفت ) بوده و به عنوان تکیه گاه در زیر شاخه های پر بار قرار می دهند تا شاخه درخت بتواند وزن میوه ها را تحمل کرده و نشکند.

با شروع شهریور گردوها میرسند و مردم فارسیان شروع به برداشت گردو می کنند . متاسفانه درختان و باغ های گردو فارسیان به علل مختلف از جمله عدم سمپاشی ، عدم نگهداری اصولی توسط روستاییان و مرغوب نبودن درختان گردو ، کم بار هستند و یا خیلی از گردو ها کرمی هستند. از هر درخت گردو نهایت میوه ای که بتوان جمع کرد یک کیسه گردو می باشد که بیشتر مصرف خانواده را دارد و به بازارهای فروش ارسال نمی شود. برخی از درختان گردو منطقه فارسیان و روستا های اطراف " چکول " یا " چکل " هستند .

پوست برخی از گردو ها چنان مغز را در خود گرفته که در آوردن مغز از درون گردو بسیار سخت می باشد . به اصطلاح امروزی ها گردو ها سوزنی هستند . مردم فارسیان به این گردو ها " چکول " می گویند. این گردو های چکول پوست سفتی هم دارند .

خوب در این پست چند اصطلاح فارسیانی رو بکار بردیم یکی اصطلاح "از بار بشکسته بود " دیگری اصطلاح " دوچلانه " و در آخر اصطلاح " چکول "